De Godfather van XTC: Het erfgoed van Alexander Shulgin

Gepubliceerd op:
Categorie: BlogPsychedelicaWetenschap

De Godfather van XTC: Het erfgoed van Alexander Shulgin

De pionierende, psychedelische chemicus van onze tijd heeft een ongeëvenaarde rijkdom van psychotrope stoffen achtergelaten, die nog steeds volledig moeten worden ontdekt.

Het recente overlijden van Alexander Shulgin, vaak ook wel de Godfather van de XTC genoemd, heeft diverse ontdekkingen achtergelaten, die nog steeds niet volledig worden begrepen. Zijn erfgoed was dat van een chemische pionier, die diep dook in de wereld van psychedelisch onderzoek, waar anderen zich niet eens aan zouden wagen. Het betrof een onsterfelijke nieuwsgierigheid naar chemicaliën, de complexe synthese van honderden, nieuwe, psychoactieve stoffen en het enthousiasme om deze informatie met het publiek te delen.

Al vanaf een jonge leeftijd toonde Sasha, zoals zijn vrienden en familie hem noemden, een grote interesse in de "machinerie van het mentale proces". Als een 16 jaar oude, binnenkort uitvallende, Harvard beursstudent, bestudeerde bij organische scheikunde. Zijn interesse werd gewekt op de U.C. Berkeley, als een jonge biochemicus met doctoraat, waar hij de kans kreeg mescaline te proberen, het actieve bestanddeel van de peyote cactus. Het opende een hele nieuwe Doos van Pandora met ideeën, visioenen en doelen.

Later nam hij zijn realisatie op dat alles, wat hij had ervaren, "gebracht werd door een fractie van een gram van een witte vaste stof, maar er kon niet over worden gediscussieerd dat deze herinneringen in de witte vaste stof zijn opgenomen… Ik realiseerde me dat ons hele universum zich bevindt in de geest en de ziel. We kunnen ervoor kiezen de toegang niet te zoeken, we kunnen zelfs het bestaan ontkennen, maar het bevindt zich absoluut in ons en er zijn chemische stoffen die de beschikbaarheid kunnen stimuleren."

Shulgins professionele carrière kreeg de vrije hand dankzij Dow Chemical, nadat hij de eerste biologisch afbreekbare pesticide, Zectran, synthetiseerde. In ruil voor het patent, mocht hij van het bedrijf zijn ongelimiteerde, persoonlijke interesses uitvoeren in hun laboratoria. Shulgin zette de eerste stappen op een psychedelische weg, die hij de rest van zijn leven zou vervolgen.

De meerderheid van zijn onderzoek werd gericht op de nieuwe chemische stoffen, die de geestestoestand konden aanpassen. Hij testte elke stof persoonlijk en beschreef zijn ervaringen in detail. Tijdens zijn leven, synthetiseerde hij ongeveer 200 psychoactieve moleculen, waaronder stimulantia, depressiva, afrodisiaca en "empathogenen," drugs die de gevoelens van empathie stimuleren. Hij maakte eigenhandig een arsenaal aan drugs, met verschillende, uitgesproken effecten op lichaam en geest. Een aantal van zijn meest beroemde creaties zijn lid van de 2C-X familie, zoals 2C-B, 2C-I, 2C-T-7, etc. Sasha zelf was met name dol op de groep moleculen die hij het "magische halve dozijn" noemde: DOM, 2C-B, 2C-E, 2C-T-2, 2C-T-7 en mescaline.

Alex Shulgin

Shulgin werkte een tijd lang voor Dow en patenteerde de door hen gewenste chemicaliën en publiceerde de rest in openbare wetenschapstijdschriften, zoals Nature en The Journal of Organic Chemistry. Al snel wilde het bedrijf Shulgins psychedelische onderzoek niet langer ondersteunen. Hij richtte een persoonlijk laboratorium in bij hem thuis, om vandaar uit te werken, totdat Dow en hij uiteindelijk hun wegen scheidden. Hij werkte als freelancer, waarbij hij zijn bijdrage leverde aan vele publicaties, lezingen en consultaties aan onderzoeksinstellingen en ziekenhuizen.

Aan het begin van zijn carrière, stond Shulgin op goede voet met de Drug Enforcement Agency, oftewel de DEA. De DEA voorzag Shulgin van een Schedule I onderzoeksvergunning, wat betekende dat hij de vrijheid had om gecontroleerde stoffen en andere drugs te onderzoeken, die normaal gesproken illegaal waren. Hij was de rechterhand van de DEA; hij voorzag de agenten van informatie over farmacologie, gaf drugsmonsters aan forensische onderzoekers en was zelfs getuige bij vervolgingen, al kwam hij veel vaker opdagen voor de verdediging.

Zijn ware passie lag echter in het creëren van, nog niet eerder gesynthetiseerde, psychoactieve chemische stoffen. Hij deed dit door het manipuleren van minuscule verschillen in reeds bestaande, psychoactieve, chemische stoffen om een totaal authentiek molecuul te produceren en de daaropvolgende reactie in het lichaam. Het doel van Shulgin was het onderzoeken van drugs waar verschillende vormen van therapie, voornamelijk psychiatrie, baat bij zouden hebben.

Met de hulp van een voormalig student, ontdekte hij uiteindelijk een stoffige, oude formule, begraven in medische literatuur uit de vroege jaren 1900. Dit was de formule voor MDMA, of methyleendioxymethamfetamine, die door het Duitse bedrijf Merck in 1912 werd gepatenteerd als bijproduct van een andere chemische synthese. Het patent was grotendeels vergeten, omdat de chemische stof als nutteloos werd beschouwd en dus synthetiseerde Shulgin het opnieuw.

Hij ontdekte al snel de empathische effecten op de geest en hij begreep de mogelijke, psychologische impact. Hij deelde dit met een kleine onderzoeksgroep, die zelf ook de drug gebruikte en Shulgins mening deelde. Een van de mensen in de groep was een gepensioneerde psychotherapeut, die uiteindelijk de drug introduceerde bij bijna 4000 andere therapeuten.

MDMA, deze "empathogene" drug, had, en heeft nog steeds, de mogelijkheid mentale blokkades door psychologisch trauma, depressie en autisme af te breken. Het laat de emotionele werking van de geest toe, op een manier waarop geen andere drug dat kan en tot op heden gebruiken een groot aantal therapeuten het middel met succes bij patiënten met Posttraumatische Stressstoornissen. Velen zijn het erover eens dat het gebruik van dit middel voor bepaalde patiënten in slechts een sessie kan doen waar andere medicijnen jaren voor nodig hebben, als het ze al lukt.

Bijna elke stof die Shulgin creëerde, en die een reputatie verwierf, werd al snel door de DEA geclassificeerd als Schedule I illegale drug. MDMA was hier geen uitzondering in. De drug was niet alleen favoriet in therapeutische kringen, maar maakte al snel de ronde in de rave scène. "XTC", ook wel "Molly" genoemd, bemoeit zich maar weinig met de cognitie of communicatie, maar stimuleert een gelukzalige verbinding met anderen.

MDMA werd al snel door de media veroordeeld tot "party drug". Miljoenen tieners en volwassenen gebruikten het in nachtclubs en de rest van de bevolking vreesde dat het een door drugs opgewekte, emotionele en mentale afbraak zou veroorzaken bij een hele generatie. Tegenwoordig is er maar weinig bewijs dat MDMA op de lange termijn een zware impact zou hebben op de geestelijke gezondheid.

Omdat Shulgin zoveel heeft betekend voor de DEA, veranderde de relatie in een soort haat-liefde verhouding. Tegen de jaren '80, zag Shulgin echter steeds vaker dat de DEA naar zijn lab kwam om zijn verslagen in beslag te nemen en te vernietigen.

Dit was rond de periode dat hij PiHKAL schreef, kort voor "Phenylethylamines I Have Known And Loved“. De eerste helft van het boek is zijn autobiografie, zijn ervaringen met drugs en zijn relatie met zijn vrouw. Het tweede deel is een gedetailleerd handboek, waarin hij het synthetiseren van fenylethylamine drugs beschrijft. Sasha was een voorstander voor vrije informatie, dus rust er copyright op de eerste helft van het boek. De tweede helft mag gratis worden gebruikt en verspreid.

De DEA was hier niet blij mee. Ze probeerden al hard op te treden tegen illegaal drugsgebruik en hier kwam Shulgin met zijn "kookboek voor het maken van illegale drugs". Een paar jaar later verscheen de DEA weer op zijn land om een inval te doen in zijn lab en alles mee te nemen waarvan ze dachten dat het illegaal was. Shulgin kreeg een boete van $25.000 voor overtredingen van zijn Schedule I vergunning en werd gedwongen zijn vergunning in te leveren. Vanwege zijn populariteit, door zijn boek, werd er echter massaal gedoneerd, waardoor de boete kon worden betaald.

Natuurlijk stopte Shulgin niet met zijn chemische passie. Hij deed technisch gezien niets illegaals met het creëren van psychoactieve bestanddelen; ze moeten namelijk eerst worden gemaakt voordat ze bestempeld kunnen worden als illegaal. Zijn bedoeling was het onderzoeken van drugs voor farmacologisch gebruik en niet voor de straat.

Dit is, in feite, precies wat hij deed. We mogen tegenwoordig Shulgin bedanken voor het toenemend gebruik van psychoactieve therapie. Terence McKenna noemde hem niet de "godfather of ecstasy" maar de "godfather of psycho-pharmacology".

Zijn persoonlijke voorkeur ging uit naar Fenethylaminen en Tryptamines. Zijn latere boek, TiHKAL, volgt hetzelfde format als zijn eerdere boek en promoot over het algemeen het maken en verantwoordelijk gebruiken van drugs. "Iedereen heeft de vergunning zijn eigen ziel te ontdekken", zei hij.

Shulgin wist dat het meeste van zijn werk niet zou worden gewaardeerd. Hij was een kunstenaar en synthetiseerde creaties, die nog nooit eerder waren gemaakt of ervaren. Het kan zomaar nog vijftig of honderd jaar duren, voor de meerderheid van de bevolking de mogelijkheden van zijn werk zal begrijpen.

Het lijdt geen twijfel dat de bijdrage van Shulgin aan het begrijpen en produceren van psychoactieve stoffen enorm is. De gevolgen van zijn onderzoek reiken voorbij de grenzen van wat cultureel geaccepteerd wordt. Het lokt taboes uit. Voor velen heeft het werk van Shulgin reeds de grenzen beïnvloed, geïnspireerd en getransformeerd. En velen beweren dat Shulgins drugs hun leven hebben gered.

Shulgin heeft veel meer achtergelaten dan onze generatie kan behappen. De moleculen die hij creëerde zijn buitengewone hulpmiddelen om de werking van de menselijke geest te begrijpen. Ze zijn van onschatbare waarde voor ontdekking van jezelf en persoonlijke evolutie. Bovendien vereisen zij positieve voornemens en verantwoordelijkheid om correct te worden gebruikt. Totdat aan deze simpele eisen kan worden voldaan, kan het nog lang duren voor onze cultuur de ware mogelijkheden van Shulgins erfgoed kan ontrafelen.