DE OORSPRONG VAN 420: DE BEBES & DE WALDO’S

Gepubliceerd op:
Categorie: BlogCannabis

DE OORSPRONG VAN 420: DE BEBES & DE WALDO’S

Ik zeg 420. Jij zegt cannabis, marihuana, wiet roken, high worden, hippies, nationale cannabis dag, 'politie code,' ...en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Twee cannabis rokers die naar dat krachtige kruid kijken, zouden kunnen zeggen: “Dit is een geweldige 420.” Als je iemand vraagt of die zin heeft in een joint, zal hij het volgende begrijpen: “Laten we 420 doen in de lunchpauze”. Als ik nu naar buiten stap om wat wiet te kopen van een vriend, is dit het enige wat ik hoef te vragen: “Kun je me wat 420 verkopen?”. Vrijwel elke gebruiker van cannabis kent de betekenis van 420.

De nummers begonnen zich te verspreiden door de ondergrondse cannabis cultuur en worden vandaag de dag door vrijwel iedereen herkend, op elk continent op aarde; door mensen die Engels, Nederlands, Russisch of Chinees spreken; door mensen op de televisie en in het theater, door politici, studenten met bijbanen en door hun bazen, door directeuren... door iedereen eigenlijk.

20 April wordt jaarlijks door miljoenen gevierd als ‘International Marihuana Appreciation Day’. Cannabis rokers over de hele wereld kijken in hun eigen tijdzones naar de klok en steken op zodra die klok 16:20 (4.20 in de middag) slaat. Op 20 april om 16:20 uur, verzamelen tientallen, honderden tot wel meer dan vijftigduizend mensen zich vreedzaam in groepen om vol in de remmen van het leven te gaan. Ze leunen achterover, ontspannen zich en roken een joint of lurken aan een bong. Dit wordt onder andere gedaan in het Golden Gate Park in San Francisco, op Parliament Hill in Ontario, Canada, bij de Vancouver Art Gallery en aan de Universiteit van Colorado Boulder campus.

Maar toch lijkt niemand echt een idee te hebben waar 420 vandaan komt.

Veel mensen strooien ideeën in de rondte alsof het niets is. Ik herinner me een man die de mensen aanstaarde, met zijn oh zo zelfverzekerde glimlach en glashard zei: "420 is de politie radio code die in Californië wordt gebruikt als er marihuana wordt gerookt, man.” Een goede vriend van mij, een grote reggae gitarist en zanger, vertelde me op een gegeven moment: "Bob Marley overleed op 20 april. De dag is aan hem gewijd en aan de invloed die hij nog steeds heeft.” Bob Marley was geweldig, maar:

Fout en fout.

En ik zal nu elke verwarring uit de wereld helpen.

Om te beginnen is hier een overzicht van alle mythes die niet waar zijn.

420: DE MYTHES

• 420 is de Californische politie code die gebruikt wordt als er actief marihuana wordt gerookt.

Oké, ‘het actief roken van marihuana‘ is geen politie- of juridische term. Mensen kunnen worden beschuldigd van het in bezit hebben van cannabis (of de verkoop ervan), niet het ‘roken’. Code 420 uit het wetboek van Californië gaat over het misdrijf van het belemmeren van iemands gebruik van de openbare ruimte. Het heeft met cannabis niets te maken.

• Bob Marley (of een andere beroemdheid) overleed op 20 april en 420 is aan hem (of haar) gewijd en aan zijn (of haar) cannabis gebruik.

Bob Marley fans, ik moet zeggen dat ik enigszins teleurgesteld ben. Bob Marley overleed na een strijd van 4 jaar met huidkanker. Een kwaadaardig melanoom ontwikkelde zich onder de nagel van zijn teen en verspreidde zich uiteindelijk naar de longen en de hersenen. Hij overleed op 36-jarige leeftijd in wat nu het ziekenhuis van de Universiteit van Miami is, op 11 mei 1981. Moge hij ruste in vrede.

• Cannabis bevat 420 actieve chemicaliën.

Fout. De meting van de chemische stoffen is nooit precies. Elke cannabis soort bevat meer dan 400 chemische stoffen, misschien wel meer dan 500, en het aantal is afhankelijk van de soort. We hebben het ook over het totale aantal chemische stoffen en niet slechts over de actieve. Om hier een beetje perspectief op te krijgen: koffie bevat meer dan 800 chemicaliën. De psychoactieve stoffen in cannabis worden cannabinoïden genoemd en tot op heden hebben wetenschappers er iets meer dan 70 van gevonden; elk met iets andere effecten en de hoeveelheden verschillen van soort tot soort.

• Wetsvoorstel 420 van het Amerikaanse Congres is het voorstel om cannabis te legaliseren.

Toegegeven, dit is verwarrend. Wetsvoorstel 420 van de Senaat van Californië passeerde rechtmatig en werd in de wet ondertekend. Ook was het die wet die medische marihuana in de staat legaliseerde. Maar dit gebeurde in 2003, lang nadat 420 door de stoner cultuur werd geclaimd. Ook is er geen vergelijkbaar 420 wetsvoorstel in het Amerikaanse huis of de Senaat. Het wetsvoorstel 420 van de Senaat gaat over de vervaldata voor het doen van belastingaangifte.

• 4:20 is theetijd voor de cannabisgebruikers in Nederland.

Dit is grappig. In Nederland, is theetijd echt een onderdeel van de maaltijd. Maar dit is niet op 16.20 uur. Koffie of thee wordt gedronken voor de lunch, tussen 10.00 en 11.00 uur in de morgen en na het avondeten, tussen 19.00 en 20.00 uur.

• De eerste keer dat iemand tripte op LSD was op 20 april.

Oh hippies toch. Jullie hebben half gelijk. Albert Hoffman, de man die de eerste partij LSD synthetiseerde, kreeg per ongeluk iets op zijn vinger en raakte bedwelmd op 16 april 1943 (dit is hoe dan ook een paar decennia voordat de wietcultuur explodeerde en bovengronds ging). Drie dagen later, slechts een dag voor 20 april (4/20) en om precies tien voor half vijf in de middag, besloot hij met opzet tot zijn eerste LSD trip. Hij nam een grote dosis en reed al trippend naar huis op zijn fiets. Maar toch... dit gaat over LSD; waarom zou dit ineens de oorsprong zijn van een cannabis icoon? Niet dus.

• De Columbine High School schietpartij vond plaats op 20 april.

Oke… klopt …in 1999. Decennia nadat 420 werd gebruikt. En waarom zouden mensen een vreselijke schietpartij verbinden met het gebruik van cannabis? Ik heb zelfs sommige mensen horen zeggen dat de oorsprong van 420 Hitlers verjaardag is. Het klopt dat hij geboren werd op 20 april, in het jaar 1889. Dit soort giswerk slaat, naar mijn mening, helemaal nergens op.

• Wanneer je de twee getallen, # 12 & 35, in Bob Dylans Rainy Day Women vermenigvuldigt, krijg je 420. Hij zegt ook in het lied dat “iedereen stoned moet worden”.

Hallo, dit is de aarde. Het zou fijn zijn als je weer terug kon komen uit de ruimte. Waarom zouden mensen de getallen vermenigvuldigen voordat ze erover spreken? Zijn ze niet te stoned voor wiskunde?

• 20 April is International Marijuana Appreciation Day.

Yep. Vanwege de invloed van 420. Volgende.

• Toen The Grateful Dead op tournee gingen en in lokale hotels verbleven, namen ze altijd kamer 420.

The Dead hebben de mensen zelf al verteld dat dit niet waar is. Kom op zeg, ze nemen elk hun eigen ruimte, want ze zullen echt niet allemaal in kamer 420 passen. Er wordt ook wel gezegd dat hun kantoor in San Fransisco gevestigd was op 420 Ashbury Street. Compleet verzonnen; het was nummer 710. De mythe dat Jerry Garcia stierf om precies 04:20 uur is ook niet waar; de legende overleed op zijn kamer en werd gevonden om 04:23, uren na zijn dood. Maar de link naar The Grateful Dead is niet zonder reden. Lees even verder om te zien wat ik bedoel.

En nu, tot slot:

• In de jaren 70, ontmoette een groep jongeren van San Rafael High School elkaar dagelijks buiten bij een standbeeld om 16.20 uur om te gaan roken.

Lange tijd stond deze versie van het verhaal bekend als de werkelijke oorsprong voor 420. Veel websites, tijdschriften, en zelfs tv-fragmenten bestempelden deze jongeren als de makers van dit beruchte nummer.

Het verhaal gaat ongeveer zo:

420: DE BEDOELING EN DE OORSPRONG: HET VERHAAL VAN DE WALDO'S.

Het is 1997. Steve Hager, hoofdredacteur van High Times Magazine, is niet onbekend met 420. In feite; slechts 10 jaar daarvoor, creëerde hij de allereerste Cannabis Cup en hield dit nota bene op 20 april.

Maar had nog steeds geen idee over de bedoeling van 420 en de ware oorsprong.

Het was gewoon een van die dingen. Een van die uitspraken die mond op mond worden doorgegeven. En niemand die echt is gaan zitten om het te noteren. Het popt ineens tot leven en verspreidt zich als een lopend vuurtje. En niemand weet waar het vandaan komt.

Dat is wat Hager dacht, totdat hij werd benaderd door een aparte groep jongens uit San Rafael, CA, die zichzelf de bijnaam de “Waldo's” hadden gegeven.

De Waldo's zeiden dat zij de antwoorden hadden. Om precies te zijn, ze zeiden dat zij degenen waren die in eerste instantie 420 hadden bedacht. En dat ze dit konden bewijzen.

Dus Hager kocht een vliegticket, vloog naar de kust, keek niet op of om, vastbesloten om uit te vinden wie de Waldos echt waren. Hij trok de straten van San Rafael op, interviewde vrienden van de Waldo's, praatte met de lokale bevolking en zocht elke centimeter van de stad af, op zoek naar zelfs het kleinste beetje informatie.

Hij knutselde de stukjes van het verhaal zelf aan elkaar en verkondigde tenslotte aan de wereld dat de werkelijke oorsprong van 420 was ontdekt.

Hier is Hagers verhaal.

Even terugspoelen naar 1971.

5 Jongeren hangen rond bij een muur net buiten de campus van de San Rafael High school. Ze steken joint na joint op, lachen om niks en praten urenlang.

Een van de Waldo’s zegt tegen de andere. "Dave, Dave. Ik hoorde dat er een San Rafael Kustwachter was die wiet kweekte bij zijn station in de buurt. Hij verhuisde en heeft het hele veld vol wiet gewoon laten staan. Het was Coast Guard Station Point Reyes. Gaan we kijken?”

Waldo Steve en Waldo Dave piekerden hierover door tijdens een laatste joint en bedachten een plan. De volgende dag, na school, zouden de Waldo’s elkaar allemaal ontmoeten bij het Louis Pasteur standbeeld op de campus om precies 16:20. Ze zouden er dan allemaal eentje opsteken en dan met Waldo Steves Impala uit 1966 richting Point Reyes rijden, terwijl ze onderweg van een joint genoten. Bij Point Reyes, zouden ze beginnen in het verlaten cannabis veld en zoveel mogelijk rookpauzes inlassen als ze nodig hadden. En dat zou de dag wel vullen.

De volgende dag brak aan. Waldo Steve zag de hele onderneming wel zitten en kon het niet laten om de hele dag commentaar te leveren. Hij passeerde Waldo Dave in de gang en zei grijnzend: “420-Louis”. Hij hield van de gedachte dat niemand, behalve de Waldo’s, enig idee van de betekenis had; het was hun codewoord.

En toen was het 16.20 (4.20 p.m.). The Waldo’s ontmoetten elkaar, rookten, reden, zetten de auto vol met rook, rookten bij Point Reyes, staken joints op tijdens de zoektocht, vonden niets en rookten de gehele weg terug. Geen spoor van het wiet veld.

De dag erna, tijdens het laatste lesuur, fluisterde Waldo Steve tegen elke Waldo: “420-Louis.” Het werd 16.20 uur en ze ontmoetten elkaar wederom, recht voor het standbeeld van Louis Pasteur. Ze rookten weer, zochten weer en vonden wederom geen spoor van de teelt van de Kustwachter. Maar het kon ze hoe dan ook niet echt meer boeien.

Waldo Steve hoefde uiteindelijk alleen maar “420” te zeggen en iedereen zou verzamelen om te gaan roken. Soms vertrokken ze voor een ritje naar Point Reyes, maar soms trokken ze er gewoon op uit om, al rokend, een stukje te rijden over de straten van San Rafael. Al snel betekende 420 slechts het roken van wiet of wiet in het algemeen. Ze zouden bijvoorbeeld pal voor hun ouders of leerkrachten zeggen: “Laten we 420 doen”, of heel erg high worden en iets zeggen als: “Gast, ik ben zo vier-twintigd”.

Maar de Waldo’s waren er nog niet klaar mee.

Waldo Marks vader was een "hippe 60's vader" die in het ontroerend goed werkte voor The Grateful Dead. Waldo Daves broer, Patrick, was de manager van een van de bands van de Dead, Touloos Ta' Truck, waarin Dead bassist Phil Lesh speelde met David Crosby en Terry Haggerty. De Waldo’s waren allemaal goede vrienden met Lesh. Tegen de tijd dat The Dead aan populariteit won en verhuisde naar de heuvels van Marin County, op korte afstand van de SRHS, hingen de Waldo’s met hen rond en rookten de hele tijd. De Waldo's zouden zeggen: "Geef de 420 eens door", of: "Kijk naar deze vochtige 420," en dit bleef hangen bij The Dead. Tegelijkertijd hadden de Waldo’s volledige, gratis toegang tot de feesten en repetities van The Dead, vanwege Waldo Marks vader. Ze betraden het podium eens samen met The Dead en gaven, ten overstaan van de gillende fans, joints door aan elkaar en de fans, waarbij ze uitriepen: “Hey, 420”.

De cijfers werden meer en meer gebruikt in de ondergrondse Dead cultuur en verspreidden zich van concert naar concert en staat tot staat, tijdens de tournees van The Dead door Amerika in de jaren ’70 en ’80.

Hager pikte de term rond die tijd voor het eerst op. Volgens hem, was dat het moment dat 420 echt omhoog schoot. Hij begon het zelf ook te gebruiken in zijn vriendengroep en uiteindelijk in de artikelen van High Times Magazine. Toen hij The World Hemp Expo Extravaganza startte hield hij dit op 20 april. Later hield hij de High Times Cannabis Cups, ook op 20 april. In een gesprek met de Huffington Post zei Hager: "De publiciteit die High Times aan 420 gaf, maakte het internationaal. Tot dan was het relatief beperkt tot de subcultuur van The Grateful Dead. Maar wij bliezen het op tot een internationaal fenomeen. 420 ging wereldwijd.”

In de jaren 90, waren de Waldo’s tussen de 30 en 40 jaar; ze werkten en zo af en toe genoten ze lekker van hun 420. Tegen die tijd, waren ze 420 overal tegengekomen. Waldo Steve had om 16.20 uur gerookt met rokers in Ohio, Florida en Canada. Waldo Dave spotte 420 geëtst in parkbankjes, geschilderd over verkeersborden en zelfs als onderwerp van uitgebreide graffiti op straat.

In 1997, kreeg het tweetal eindelijk contact met High Times Magazine, waar ze met Hager spraken. Hager besloot naar San Rafael af te reizen om alles in zich op te nemen en besloot uiteindelijk dat de twee echt de scheppers waren van 420.

High Times verkondigde het verhaal aan het grote publiek en het mysterie was opgelost. Dat was het.

In elk geval, tot 2003. Hier komen de Bebes.

420: DE BEDOELING EN OORSPRONG: HET TEGENVERHAAL VAN DE BEBES.

Rob Griffin, redacteur en auteur bij 420 Magazine, had het Waldo verhaal al eerder gehoord. Maar hij vond dat de reeks van gebeurtenissen niet helemaal klopte.

Waarom zouden ze willekeurig 4.20 uur in de middag hebben gekozen? Het is vreemd om de school om 3 uur te verlaten en anderhalf uur later bij een standbeeld terug te komen, dacht hij. En de rit naar Point Reys is duurt meer dan een uur, zou de zon dan niet al bijna ondergaan? Veel ervan sloeg nergens op.

Dit veranderde op 14 oktober, 2012, toen Griffin een e-mail in zijn inbox tegenkwam van een kerel genaamd Brad Bann, die zichzelf “The Bebe" noemde. Welnu, The Bebe beweerde dat hij de echte vader was van 420; niet de Waldo’s en niet Waldo Steve. Hij stuurde een kopie van een e-mail mee, die "Bone Boy" in 2003 naar High Times had gestuurd (zonder antwoord), waarin The Bebe en zijn nalatenschap worden beschreven. De e-mail droeg de titel: "The Bebe is de Thomas Edison van 420." (Je kunt de werkelijke berichten van Griffin en de Bone Boy en de e-mail van The Bebe via de link onderaan lezen.)

Bereid je voor op een nieuw verhaal; we keren terug naar het herfst semester van 1970.

De Bebes bestond uit een groep vrienden en atleten die samen rondhingen, sportten en wiet rookten. Ze woonden allemaal in San Rafael in Peacock Gap, een wijk die in feite een “golfbaan, omringd door huizen” was en ze gingen allemaal naar de SRHS. De Bebes waren berucht op de middelbare school, vanwege de maffe capriolen in de klas, de willekeurige bijnamen die ze verzonnen voor klasgenoten en de bewoners in San Rafael en de streken die ze uithaalden, zoals hun krankzinnige opnames, bekend bij de hele school.

The Bebe gaf veel leerlingen van SRHS bijnamen. Aanvankelijk was een ‘gomer’ een rare, sociaal onhandige jongen die er niet bij paste, vernoemd naar Gomer Pyle (Full Metal Jacket). "Sup Gome," zou hij zeggen en uiteindelijk werd dat veranderd in: "Sup Waldo." Dus The Bebe heeft uiteindelijk de Waldo’s hun naam gegeven en dat was niet alleen omdat ze buiten rondhingen bij een muur. Het was gewoon een grappig woord.

The Bebe verzon ook individuele bijnamen voor alle andere Bebes: Wild Du, Puff, Thorgy, Hello Andy, Bone Boy, The Worm, de Blue Boys (Blue en The Mead) en Turkey. Dus zij waren de Bebes.

Op een zaterdag aan het begin van het semester, hing The Babe wat rond bij Wild Du en Puff thuis. Ze ontspanden zich en deelden een bong met een paar andere Bebes. The Bebe keek naar de klok en riep uit: “Het is 4.20 uur, tijd voor het laden van de bong.” En dus vulden zij hun kommen en rookten.

Toen het gebruik van de bong haar effect begon te bereiken, pakte The Babe een microfoon en de groep begon een van hun melige liedjes te zingen. The Babe tapte wat moppen en deed wat imitaties, waarbij hij Lincoln imiteerde en zei: “4 score and 20 years ago.” The Bebes waren direct onder de indruk van de term en kort daarna verspreidde het zich door de school.

De herkomst is niet onbelangrijk, zei Bone Boy. Als The Bebe gewoon gezegd had dat het 20 over vier was, of 10 minuten later op de klok keek, had 420 misschien wel nooit bestaan. Maar met deze volledige willekeur, past het misschien wel goed bij stoners.

Het sloeg eerst echt aan als "4-twone.” Jongeren op school zouden The Bebes vragen: “Hey, heb je 4-twone?” Of iemand zou zeggen: "Dit is echt geweldige 4-twone." The Bebes gebruikten het ook graag als hun geheime codewoord, om onder de raderen van de autoriteiten te blijven. The Bebe was op een middag eens bij Hello Andy, pratend met zijn moeder, toen hij uit het niets verklaarde: "Het is 04:20!" De moeder van Hallo Andy antwoordde krampachtig: “Mijn hemel, het kan nog niet zo laat zijn. Ik moet je zus ophalen!”

The Bebe herinnert zich ook de Waldo’s nog. Hij herinnert zich een vreemd stel jongeren: een derdejaars, twee of drie tweedejaarsstudenten en de rest eerstejaars, die samen rondhingen en enorm veel rookten. Hij en Bone Boy houden nog steeds vol dat de Waldo’s hun veren hebben gestolen voor de creatie van 420 en dat een onjuiste waarheid is verspreid. Bone Boy eindigt met de volgende verklaring: “Het is de naakte waarheid, echt. Brad Bann oftewel The Bebe is de Thomas Edison van 420.”

Griffin stond perplex. Hij las de e-mail over en over, dacht er lang over na en besloot dit te onderzoeken. Hij belde The Bebe en kwam met bijna elke Bebe in contact. Griffin interviewde ze allemaal, paste de stukjes van de puzzel in elkaar en maakte het verhaal bekend op 14 oktober 2012.

420: ONTMOET THE BEBES & DE WALDO’S

Ontmoet The Bebes:

• Wild Du

Wild Du, oftewel Dave Dixon, was volgens The Bebe een van de eerste Bebes en hij was erbij toen The Bebe op de klok keek en 420 creëerde. Hij ontmoette The Bebe voor het eerst toen hij eerstejaars student was: het stel klooide wat rond op een bakstenen werf bij hen in de buurt. Du herinnert zich nog dat The Bebe gaatjes prikte in de mortel voor de bakstenen, het personeel irriteerde en stenen en rotsen rond gooide; door al deze chaos belde een medewerker 911 en werd het duo gearresteerd. Het tweetal speelde talloze rollen in hun belachelijk melige liedjes en opnames bij Du thuis en, in de vroege jaren 70, vormden ze de “420 Band”. Na de middelbare school, verkocht Wild Du messensets aan verschillende klanten en bedrijven aan de kust van Californië.

Op dit moment is hij 58 en trouw aan San Rafael. Van tijd tot tijd ziet hij nog enkele van de Bebes, voor een trekje van het een of ander en een praatje over die goede oude tijd. Du beweert dat de Waldo’s hen persoonlijk zelfs gelijk hebben gegeven over het 420 verhaal, maar dat ze de waarheid niet aan het publiek willen vertellen.

• Puff

Dan Dixon, oftewel Puff, Du’s broer, was ook aanwezig toen 420 gebeurde. The Bebe herinnert hem als populair bij bijna iedereen op SRHS, ook bij zowel de Waldo’s als de Bebes. Enige tijd nadat The Bebe en Puff afstudeerden, gingen ze bij het leger en toerden toen samen door Duitsland. Later genoot Puff een lange carrière als basketbal coach. Nog later startte hij een loopbaan als verzorgende en apotheker.

Hij houdt nog steeds van cannabis en rookt het vaak, op 57-jarige leeftijd. Puff woont in Oklahoma en verzorgt zijn schoonmoeder, daarnaast oefent hij nog steeds zijn golf swing. Volgens hem probeerden de Waldo’s hem zelfs te werven, om hun verhaal nog geloofwaardiger te maken.

• Thorgy

Thorgy, oftewel Tom Thorgensen, was iets jonger dan de meesten van de Bebes. Zijn eerste joint rookte hij niet lang na zijn 12e verjaardag en kort daarna rookte hij dagelijks. Op een gegeven moment vertelde zijn moeder hem dat, als hij ooit hulp nodig had bij het kweken van cannabis, zij er voor hem was. En zo gebeurde het dat hij wiet verkocht aan de Bebes en continu met hen optrok. Na zijn tijd op de SRHS, in de jaren 70 en 80, werd Thorgy groot en ontwikkelde zichzelf als een van de belangrijkste dealers in San Rafael.

Tegenwoordig dealt hij niet meer. Hij werkt als timmerman en woont naar zijn zin in San Rafael. Hij is 55 en houdt er van om oude auto’s op te knappen en een potje te bowlen in zijn vrije tijd.

• Hello Andy

Dave Anderson, oftwel Hello Andy, woonde tussen Du en Puff in toen zij allen de SRHS bezochten. Hij kwam vaak langs bij een van hen om wat met hen en The Bebe rond te hangen, waarbij ze van een joint genoten. Hello Andy herinnert zich nog dat The Bebe lol maakte met de microfoon, waarbij hij rare politiecodes verzon zoals: “Een adam twaalf, we hebben te maken met een 420 op 4th street. Stuur twee wagentjes. Over,” of hij deed dingen als het pakken van een steen, het selecteren van een doel en uitroepen: “Inschatten hoek 420,” voordat hij het door de kamer smeet.

Later verdiepte Andy zich in techniek en hij is er nog steeds werkzaam in. Hij is 57, heeft een huisje in Sacramento en zo nu en dan, als hij de noodzaak voelt tot het vieren van een feestje, wordt hij high (zoals bij de Bebes 420 reunie).

• Bone Boy

Wanneer de Bebes erop uit trokken na schooltijd, deden ze dat in Bone Boys glinsterende, blauwe Plymouth Barracuda uit 1966. Bone Boy liet de muziek uit de boxen knallen van The Doors, Hendrix, Zeppelin, The Allman Brothers... en alle andere classic rock die toen populair was, om de gasten mee uit te nemen naar de verschillende rookplekken die ze rond San Rafael hadden. Hij herinnert zich nog de rit naar de koffietent Robins in Baskin na een van die rooksessies en The Bebe maakte onwijs harde, hoge piepgeluiden die hij “sonics” noemde en niemand in de winkel had enig idee wat het geluid was (of had door dat The Bebe ze in de maling nam). De leraren en personeel van SRHS voerden zelfs hele discussies over hoe om te gaan met de Bebes en hun streken, herinnert Bone Boy zich nog. Een keer, toen Bone Boy The Bebe ontmoette om wat te chillen en te roken, kwam The Bebe opdagen in een golfkarretje. Het gezicht van Bone Boy sprak boekdelen, maar The Bebe verzekerde hem: “Maak je geen zorgen, niemand let op.”

Bone Boy had een lange, succesvolle loopbaan in de muziek. Tegenwoordig woont hij in Huntington Beach, CA en is 57.

• De Worm

Hij hing wat rond met The Bebes en maakte lol met ze tijdens de football training. De Worm had een prothese aan zijn arm. Hij wordt herinnerd door The Bebe als een “echte sport fan,” en zei: “Ik hou van die gast.”

• Blue

De ene helft van de Blue Boys. The Bebe begon de twee jongere Bebes ‘blue boy’ te noemen en uiteindelijk bleef die benaming behouden.

• De Mead

De andere helft van het stel. Een keer zag Hello Andy de Blue Boys samen fluisteren tijdens de football training. Ze liepen snel naar de coach, met hun onschuldige blikken, en vroegen hem hoe laat het was. Toen hij “4:20” antwoordde, barstten ze in lachen uit en renden weg en lieten de coach verbaasd achter; hij had geen idee wat zojuist gebeurd was.

• Turkey

Je kan Turkey, volgens The Bebe, overal herkennen vanwege zijn nasale, zuidelijke accent. Hij zou te lang bij the Bebes rondhangen en vervolgens schreeuwen “Mah ass is grass”, voordat hij een sprintje zou trekken in de richting van zijn huis. “Hij had een mini-bike die bijna 70 kilometer per uur ging, een van onze eerste vervoersmiddelen,” zei The Bebe.

• The Bebe

De knul waarmee het allemaal begon, Brad Bann. Griffins 420 Magazine bericht werd gepubliceerd op 14 oktober, precies op de 58ste verjaardag van The Bebe. The Bebe heeft nog steeds een huis in San Rafael en af en toe grijpt hij nog steeds de microfoon voor een van zijn liedjes; in elk geval wanneer hij niet live optreedt op locaties als Vegas of Engeland. Hij leidt een Frank Sinatra cover band, speelt de gitaar en verzorgt de zang en op speciale gelegenheden geniet hij nog van een joint. Hij klinkt trouwens geweldig (bekijk ook zijn website en liedjes via de onderstaande links).

En de Waldo’s:

• Waldo Steve

Waldo Steve, of Steve Capper, is nu de eigenaar van een speciale kredietbank en hij heeft nog steeds contact met alle andere Waldo's. Tijdens zijn carrière verloor hij op een gegeven moment vermogn aan Berni Madoff, het hoofd van de grootste frauduleuze beleggingsinstellingen bekend in de Amerikaanse geschiedenis. In tegenstelling tot veel van zijn vrienden en een aantal Waldo’s rookt Waldo niet meer en heeft ook niet veel meer te maken met cannabis. “Ik heb een bedrijf te runnen en moet dus scherp blijven,” zegt hij. “Het is zeker heel leuk, maar het lijkt wel of er karmische kosten zijn als iemand het te veel doet.”

• Waldo Dave

Waldo Dave, of Dave Reddix, kan goed rondkomen van zijn baan als kredietanalist, werkend voor de kredietbank van Waldo Steve. Hij spreekt de andere Waldo’s nog regelmatig maar steekt niet meer op: “Ik heb het gebruik van marihuana nooit echt goedgekeurd,” zegt hij. “Maar hey, het werkte voor mij... Ik weet zeker dat op mijn grafsteen ‘een van de 420 gasten’ zal staan.”

• Waldo Mark en de andere twee Waldo’s

Waldo Steve geeft aan dat het goed gaat met Waldo Mark en de andere twee Waldo’s. Hun levens zijn succesvol en af en toe hijsen ze nog aan een jointje of lurken aan een bong. Tot de dag van vandaag hebben ze alle vijf contact gehouden. De ene, zegt Waldo Steve, is zeer succesvol in drukwerk- en grafisch ontwerp. Een ander is het hoofd van de marketing afdeling van een wijngaard in Napa Valley. En de laatste werkt bij een dakdekkersbedrijf, als hoofd op de afdeling dakgoten. Hij geniet van het leven en houdt ervan om te ontspannen met een bong of joint wanneer hij er tijd voor heeft.

LAATSTE WOORDEN

420 zal altijd onderdeel blijven van de cannabis cultuur en naarmate de tijd vordert, zullen meer en meer mensen de betekenis ervan weten. Films als Pulp Fiction, van Quentin Tarantino, hebben er al verwijzingen naar gemaakt. Het zou mij niet verbazen als ik tijdens het zappen een reclame tegenkom waarin 420 wordt vermeld, of als ik tijdens het autorijden op de radio een presentator hoor die luid zijn mening verkondigt over de legalisering van cannabis en 420.

De Waldo’s werden kleine beroemdheden in de stoner cultuur en bij degenen die hun verbaal kenden. En hoewel Waldo Dave grapte dat “het hele ding hem geen cent heeft opgeleverd”, vloog High Times hem kosteloos naar Nederland om de Cannabis Cup bij te wonen.

Wild Du herinnert zich het roken nog, in zijn slaapkamer, met The Bebe, rond het begin van het herfstsemester in 1970. Hij herinnert zich, net als Puff, ook de exacte woorden van The Bebe nog en zegt dat ze gezegd moeten zijn op ofwel 3 of 7 oktober 1970. Bone Boy veroordeelt nog steeds de onwetendheid die de verhalen van de Waldo's en de Bebes omringen en de publieke reacties op Griffins bericht in 420 magazine lijken allemaal de mening te dragen dat The Bebe nog steeds niet de eer ontvangt die hij verdient voor het begin van 420.

Toen de Huffington Post in de jaren 90 Wavy Gravy spotte op een Grateful Dead concert en hem de betekenis vroeg van 420 en haar oorsprong, keek hij hen aan en zei dat het begon: “ergens in de mistige nevelen van de tijd. Hoe laat is het nu? Ik zeg u: de eeuwigheid”.

Maar toen Griffin de e-mail van Bone Boy en The Bebe las, sloot hij zijn scherm en lachte en schreef: “Alles valt nu op zijn plek”.

LINKS

Rob Griffins originele bericht in 420magazine.com en ook de e-mails uit 2003 van Bone Boy en The Bebe naar High Times: http://www.420magazine.com/forums/420-magazine-articles/176850-true-origin-420-setting-record-straight.html

Ryan Grims bericht waarin het werk van de Huffington Post en High Times over het verhaal van de Waldo’s worden samen gevoegd: http://www.huffingtonpost.com/2009/04/20/what-420-means-the-true-s_n_188320.html

De website van The Bebe, oftewel Brad Bann, waar je hem kunt beluisteren terwijl hij Sinatra’s ‘I believe in you’ zingt: http://bradbann.com/