Dough (2015) filmbeoordeling

Gepubliceerd op:
Categorie: BlogCannabisKunst & Cultuur

Dough (2015) filmbeoordeling

Hoe kan een film over cannabis brood, die bijdraagt aan het afbreken van religieuze en culturele barrières, nou verkeerd uitpakken? Een hartverwarmende poging de wereld weer te geven door een roze bril.

Stel je voor: Een schilderachtig bakkerijtje, gerund door een Joodse weduwnaar. Voeg er een nieuwe werknemer aan toe, in de vorm van een jonge Moslim leerling die, ondanks dat hij wat sturing nodig heeft, besluit wat karakter toe te voegen aan de bakkerij in de vorm van gouwe ouwe cannabis. Zonder medeweten van de eigenaar en de klanten, wordt deze nieuwe batch een hit en vanaf dat moment escaleren de avonturen van de twee. Hoewel dit allemaal klinkt als een verhaallijn die je wellicht al eerder met je vrienden hebt besproken terwijl je genoot van edibles, is dit, in feite, het basisidee van de in 2015 uitgebrachte film Dough.

Grijpt de film echter de kans om zowel slim als grappig te zijn, of is de uitkomst niet verrassend? De slagzin is “Not just the bread's getting baked” en ik denk dat dit al aangeeft waar het heen gaat met deze film...

HET UITGANGSPUNT

Het toevoegen van cannabis aan de mix, in dit geval letterlijk, eindigt meestal, in een ietwat cliché en voorspelbare toestand. Helaas voor Dough worden alle stereotiepen uit de kast gerukt, al gebeurt dit echter wel op een hartverwarmende en sympathieke manier. De film is op het randje van te idealistisch en gebruikt het succes van de met cannabis geïnfuseerde producten om de twee hoofdrolspelers een band te laten ontwikkelen. De Joodse weduwnaar die een slecht lopende bakkerij bezit, Nat Dayan (gespeeld door Jonathan Pryce), en de Moslim immigrant uit Afrika, Ayyash (gespeld door Jerome Holder), hadden niet meer tegenover elkaar kunnen staan binnen het culturele spectrum.

Hun relatie wordt echter op komische wijze behandeld, waarbij humor en grappen worden gebruikt om twee zeer verschillende geloven tot elkaar te laten komen. Dit voelt echter nooit te gekunsteld en hoewel ik er zeker van ben dat er meer nodig is dan wat brood met cannabis om deze twee religies samen te brengen, neemt de film zichzelf ook niet al te serieus. Een van de personages uit de film vat het mooi samen: “Race and religion are irrelevant. If you're a dickhead, then you're a dickhead”. Dit is het hart van de film, waarbij beide karakters elkaar gebruiken om hun persoonlijke strijd te overwinnen, ondanks het feit dat religie vaak als barrière wordt beschouwd. Er valt veel voor dit thema te zeggen, gezien de huidige situatie op de wereld, zelfs al is het ietsje te gemakzuchtig.

VOLGENS HET BOEKJE

De rest van de film is een vrij voorspelbare en verwachte aangelegenheid. Onze geliefde kruid speelt haar stereotiepe rol. Ayyash gebruikt het als middel om extra geld te verdienen door het te verkopen aan zijn domme vrienden, voordat hij het per ongeluk mengt met het deeg in de bakkerij en zich realiseert dat dit mogelijk geld in het laatje kan brengen. Ayyash overtuigt zelfs Nat om een nieuw product toe te voegen aan de bakkerij, in de vorm van brownies. Echt, het voelt alsof de schrijvers een overheidsfolder lezen over cannabis in de maatschappij. Ik kan me indenken dat je oma zo tegen cannabis gebruik aankijkt en hoewel de film openlijk lacht om zichzelf, lijkt hij gebaseerd op een beeld van cannabis dat niet meer van deze tijd is.

De resterende cast levert de gewoonlijke afleiding en gematigde optredens. Zelfs de tirannieke eigenaar van het land, die het gebied van de bakkerij opnieuw wil ontwikkelen. Het is je standaard, ietwat slapstick slechterik, compleet met een anime-achtige lach als hij voelt dat hij de overhand heeft. Van het begin tot het eind ontplooit deze film volgens een methode die we al eerder hebben gezien. Hoewel een aantal van de meer intieme momenten tussen Nat en Ayyash een warm gevoel opwekken, ontwikkelen de drama's en de situaties zich grotendeels zoals je zou verwachten. In plaats de standaard te vermijden met deze film, hebben de schrijvers zich strikt aan het boekje gehouden.

SAMENGEVAT

Al bij al is deze film best leuk om naar te kijken en er valt ook redelijk wat te lachen. De prestaties van Jonathan Pryce overtreffen die van de rest van de cast en hoewel het leuk is het gebruik van cannabis te zien als hulpmiddel om de barrières tussen religie en cultuur af te breken, is het te rooskleurig om geloofwaardig te zijn. Maar, als je op de bank hangt, joint in je hand, is dit niet persé een slechte zaak. Het is gewoon een leuke film.

 

         
  Lucas  

Geschreven door: Lucas
Lucas is parttime schrijver en fulltime visionair. Als anonieme psychonaut, die in stropdas en kostuum deelneemt aan de samenleving, probeert hij op bewijs gebaseerde rationaliteit aan het volk over te brengen.

 
 
      Ontdek onze schrijvers  

Top 10 Headshop