Kan MDMA PTSS verlichten?

Gepubliceerd op:
Categorie: BlogWetenschap

Kan MDMA PTSS verlichten?

Therapeuten beschouwen MDMA al lang als superieur middel voor psychotherapie. Nu heeft een nieuw onderzoek veelbelovende toepassingen van MDMA laten zien bij de behandeling van Posttraumatische Stress Stoornis.

Dit nieuwe onderzoek, gepubliceerd in de Journal of Psychopharmacology, is een vervolg op een klinisch onderzoek, die vorig jaar werd uitgevoerd inzake de effecten van MDMA op PTSS. In het oorspronkelijke onderzoek, kregen 12 patiënten, lijdend aan chronische PTSS, MDMA als onderdeel van hun therapie; vervolgens werden zij geobserveerd en vergeleken met 8 patiënten met PTSS die geen MDMA kregen, maar wel dezelfde therapie volgden.

Het meest recente onderzoek heeft op een na de twaalf originele patiënten achterhaald om uit te vinden hoe het met ze ging. Ontdekt werd dat, dankzij MDMA, de symptomen van PTSS nog steeds gereduceerd waren en dat er ook geen sprake was van lichamelijke of neurologische schade.

Wat zijn de voordelen van MDMA voor personen die lijden aan PTSS?

De psychoactieve aard van MDMA is biochemisch extreem ingewikkeld, maar draait om het vrijgeven van serotonine, dopamine en adrenaline. De exacte mechanismen worden nog niet duidelijk begrepen, maar de psychoactieve effecten zijn veel eenvoudiger te begrijpen. Van MDMA wordt wel eens gezegd dat het "het hart opent" en een diepgaand gevoel van welzijn en empathie opwekt, maar ook de poort opent naar traumatische herinneringen. Therapeutisch gezien is vooral die laatste eigenschap het meest interessant.
Nu de standaard emotionele afweerpatronen zijn losgemaakt en een versterkt gevoel van vertrouwen wordt gevoeld, is het mogelijk voor personen lijdend aan PTSS om de traumatische herinneringen opnieuw te bezoeken en deze ervaringen te integreren zonder de emotionele reacties die in de eerste plaats tot PTSS hebben geleid, zoals nood, isolatie of prikkelbaarheid.

MDMA is nog geen definitief geneesmiddel voor PTSS, maar in alle klinische situaties heeft MDMA laten zien dat het heilzaam is, gebruikt in combinatie met psychotherapie.

Langdurige voordelen van een enkele behandeling

De meeste, conventionele benaderingen van PTSS leggen de nadruk op het verminderen van de symptomen. SSRIs, zoals bijvoorbeeld Prozac en Zoloft, worden regelmatig voorgeschreven tegen depressies. Vaak wordt een combinatie van medicatie en therapie gebruikt om PTSS te behandelen.

Het grote verschil tussen de huidige medicatie en MDMA lijkt te zijn dat de huidige medicatie uitsluitend symptomen behandelt en niet tot verbetering van het onderliggende trauma lijdt. Verder moeten antidepressiva vaak langdurig worden gebruikt en geven ze veel bijwerkingen. Dit staat in contrast met MDMA, waarbij de patiënt in staat wordt gesteld te werken aan de kern van het probleem en een langdurige oplossing bereikt in slechts een paar sessies. Het is aangetoond dat patiënten voordelen merken op lange termijn, na slechts een enkele dosis als onderdeel van de therapie.

In de klinische onderzoeken die tot dusver zijn gedaan, hebben patiënten wekelijkse therapie sessies ondergaan, waarbij MDMA slechts op twee gelegenheden gegeven is, meestal 3-5 weken na elkaar.

Waarom zien we MDMA niet als eerste keuze behandeling voor PTSS?

Dat is absoluut een goede vraag. Maar zoals je je voor kan stellen, is het antwoord niet simpel of bevredigend. Deze vraag kan je trouwens stellen voor alle psychedelische stoffen en entheogenen; waarom gebruiken we ze niet? Er zijn vele redenen. Maar vooral: Ze zijn illegaal. Maar waarom zijn ze illegaal? Is dit omdat ze dreigen de fundamentele waanzin van onze wereld te onthullen? Of om te voorkomen dat mensen in contact komen met hun ware zelf?

Er is bewijs dat chronisch MDMA gebruik kan leiden tot cognitieve gebreken, hoewel onderzoeken elkaar tegenspreken. Veel beweringen over de risico's zijn grotendeels overdreven, maar wekelijks gebruik van een grote dosering is in verband gebracht met aandachtsstoornissen en een algemene afname in de cognitieve functies. In gecontroleerde onderzoeken en analyses van langdurige MDMA gebruikers, konden deze beperkingen (helemaal) niet consistent worden waargenomen.

Er is nog een lange weg te gaan, voordat we kunnen verwachten dat MDMA weer therapeutisch wordt gebruikt. Er is duidelijk meer onderzoek nodig. Maar nog belangrijker: De drugswetten van onze maatschappij moeten fundamenteel op hun kop worden gezet voordat we onpartijdige en eerlijke evaluaties kunnen zien van de mogelijkheden van MDMA.