Product successfully added to your shopping cart.
Check out

WAT ZIJN MESCALINE CACTUSSEN?

Met mescalinecactussen worden gewoon cactussoorten bedoeld die de psychedelische drug mescaline produceren en bevatten. Door veelvuldig etnografisch onderzoek is men meer te weten gekomen over de mescalinecactussen Peyote en San Pedro en deze cactussen zijn wereldwijd bekend geworden als bedwelmende en rituele planten, maar ook als medicinale planten. Als we zouden stellen dat deze twee soorten de enige mescaline bevattende planten waren, zouden we een grote fout maken. Er zijn namelijk, naast deze twee bekende representanten, nog een heleboel andere cactussen die mescaline bevatten. Sommige bevatten zelfs grote hoeveelheden.

DE BEKENDSTE MESCALINECACTUSSEN

De bekendste zijn absoluut de Lophophora williamsii, ook bekend als Peyote, peyotl, pellote, híkuli, hikuri, mescalito, brandy head en drug cactus, en de Echinopsis pachanoi, ook bekend als San Pedro, die tot voor kort nog Trichocereus pachanoi werd genoemd en die ook de populairdere namen Simora, Aguacolla en Kachum heeft. 

Peyote

 

PEYOTE 

Peyote wordt sinds de prehistorie ritueel gebruikt in de Nieuwe Wereld, meestal in cirkelrituelen, die ook bekend staan als Peyotebijeenkomsten. De oudste ontdekkingen van Peyoteknoppen zijn gedaan in Texas en zijn ongeveer 600 jaar oud. Lophophora komt voor van Texas tot in Mexico en is tegenwoordig nog een heilig sacrament in sommige stammen en geloven, bijvoorbeeld de Huichol en de Native American Church. Het culturele belang van deze cactus kan absoluut niet worden overschat. Voor de inheemse mensen is en was het Peyotesacrament een universele verlosser. De cactus wordt gebruikt als medicijn, bedwelmende plant, shamanenplant, ‘floral teacher’, culturele pacemaker en meer.

 Aan het eind van de 19e eeuw werd Peyote in de botanica geregistreerd; Arthur Heffter en Louis Lewin voerden de chemische en psychonautische analyses uit. Peyote is de best onderzochte etnobotanische rituele plant die we kennen. Er is geen andere plant met visionaire eigenschappen waarover zoveel verslagen zijn uitgebracht als de Lophophora williamsii en gerelateerde soorten. Peyote bevat ongeveer 60 verschillende alkaloïden, namelijk beta-fenethylaminen. De belangrijkste van deze is de entheogene, psychedelisch effectieve 3,4,5,-trimethoxy-beta-phenethylamine, beter bekend als mescaline.

 San Pedro

 

SAN PEDRO 

San Pedro is net als Peyote een entheogeen sacrament, maar heeft zijn oorsprong in Peru. Tegenwoordig wordt het als gewas gecultiveerd in grote delen van de Andean regio. Anders dan Lophophora, een bolcactus, is San Pedro een zuilvormige cactus. Na een taxonomische revisie wordt de plant in de botanica nu Echinopsis pachanoi genoemd; voorheen heette hij Trichocereus pachanoi. Tegenwoordig wordt hij vaak nog steeds zo genoemd. Een gerelateerde cactus, ook uit Peru, de Echinopsis peruviana (Trichocereus peruvianus, Peruviaanse Fakkel), wordt ook San Pedro genoemd en is ook een mescalinecactus. San Pedro bevat onder andere verschillende beta-phenethylaminen, waaronder grote hoeveelheden mescaline. De drugconcentraties verschillen sterk van plant tot plant. De meest krachtige zijn de jongere exemplaren, maar niet de heel jonge. De verhoutte San Pedro bevat minder mescaline dan de verse, groene en jonge planten. Echinopsis peruviana is veel sterker dan de Echinopsis pachanoi.

 Peruvian Torch

Er is veel minder gerapporteerd over San Pedro dan over bijvoorbeeld Peyote. Een reden hiervoor zou kunnen zijn dat de ijverige, missionaire conquistadores de cactus als rituele plant over het hoofd hebben gezien. San Pedro is voornamelijk een entheogene plant die voor rituele doeleinden wordt aangewend. Als etnomedicijn heeft de cactus geen speciale betekenis gekregen, tenminste niet zo een grote betekenis als de Peyote. San Pedro wordt zo nu en dan als levenselixer en afrodisiacum gebruikt.

 

 

EN HOE ZIT HET MET DE DONA-ANA CACTUS?

Een cactus die vaak wordt genoemd in verband met Peyote en San Pedro is de Doñana of Dona-Ana cactus Coryphantha macromeris. Hij wordt Mulato genoemd, behoort tevens tot de inheemse, heilige planten en wordt gebruikt voor entheogene doeleinden. Hij bevat geen mescaline, maar Macromerin en andere (psychoactieve) fenethylaminen. Macromerin veroorzaakt effecten die aan mescaline doen denken, maar dan zwakker.

 

ANDERE PSYCHOACTIEVE CACTUSSEN 

Er zijn veel verschillende psychoactieve cactussen. Van de 300 soorten is bekend dat 70 ervan de psychoactieve bestanddelen bevatten. En dat hoeft niet per se mescaline te zijn. Er zijn reeds een verschillend aantal andere psychoactieve stoffen in de cactussen gevonden; in sommige gevallen moet hun aanwezigheid overigens nog worden aangetoond. De bestanddelen van de planten zijn echter voor een groot deel nog niet onderzocht. 

We kennen bijvoorbeeld middels etnobotanisch onderzoek de Epithelantha micromeris en de vruchten ervan, de Chilitos. Deze worden door Indianen geconsumeerd, net als de psychoactieve minicactus, om gedrogeerd te raken, want ze hebben het effect van stimulantia. Eerder hadden we het over de Dona-Ana cactus Coryphantha macromeris. Sommige cactussen bevatten cafeïne, zoals de Harrissia adscendens, de Leocereus bahiensis en de Cereus jamacaru (deze bevat tevens mescaline). Andere redelijk bekende psychoactieve cactussen zijn de Ariocarpus soorten met hun talrijke fenethylaminen, die beschouwd worden als ‘gekmakende drugs’, ‘de bisschopsmijters’, waarvan het werkingsprincipe nog steeds onbekend is, de Opuntia, die vele bestanddelen bevatten, etc. De echinocereus triglochidiatus zou zelfs de krachtige psychedelica 5-MeO-DMT bevatten. Veel cactussen kunnen ook voor therapeutische doeleinden gebruikt worden en een groot aantal cactussen is eetbaar. Cactussen zijn veelzijdige etnobotanische planten.

 

VALSE PEYOTE? 

De term Valse Peyote betekent niet dat er nep-peyotes worden verkocht. Valse Peyote is een term die de inheemsen gebruiken voor planten die eenzelfde soort effect hebben als Peyote of op dezelfde manier gebruikt worden. Deze bevatten geen mescaline, maar er kunnen wel andere stoffen in zitten. Voorbeelden van Valse Peyotes zijn de cactussen Mammillaria, Ariocarpus, Obregonia, Aztekium, Pelecyphora en Turbinicarpus, maar ook niet-cactussen, zoals een Tillandsiasoort, verschillende soorten kruiskruid en vele andere.

Peyote with pups

 

DOOR DE JUNGLE VAN NAMEN 

Al die botanische namen kunnen verwarrend zijn. Dat is in het algemeen zo, maar vooral met cactussen is er veel onduidelijkheid. Dit komt deels doordat er geen algemeen erkend systeem is, maar iedereen naar eigen inzicht handelt. San Pedro en gerelateerde cactussen werden tot voor kort nog geschaard onder de generieke naam Trichocereus, maar nu worden ze tot het Echinopsisgeslacht gerekend. Voorheen behoorden ze tot het Cereusgeslacht. En zo ontstaat de verwarring: de mescalinebevattende Pterocereen is ineens beschikbaar als Stenocereus en het Dolichothelegeslacht, dat tevens psychoactieve bestanddelen bevat, wordt nu tot het Mammillariageslacht gerekend. We zouden nog vele voorbeelden kunnen opnoemen.

 Onderzoekers en gebruikers komen dan voor een probleem te staan. Wat nu als je de oude, sinds lang gebruikelijke benaming gebruikt, terwijl men in de handel al lang de nieuwe naam hanteert? Of omgekeerd? Zonder gloednieuwe cactusgidsen of gedetailleerde informatie over de huidige situatie heb je een probleem. Maar het wordt zelfs nog gecompliceerder. Zelfs als het op de diversiteit van een soort aankomt, is er onenigheid, bijvoorbeeld met de Lophophorasoort (Peyote). Sommigen beweren dat alleen de soort Lophophora Williamsii bestaat, met als variëteiten Lutea en Williamsii. Anderen menen dat naast de soort Williamsii ook nog de soorten Lophophora Fricii, Lophophora Diffusa en Lophophora JourDiana onderscheiden kunnen worden. Als het echter op de botanie van de plant aankomt, gaat men het meest rationeel te werk – alles soorten en variëteiten bevatten mescaline en andere fenethylaminen.


Zamnesia


 

Mescaline Cactussen