Product successfully added to your shopping cart.
Check out

De geschiedenis van Kratom

Kratom is nog maar net (het begon eind 2004 en het werd in april 2005 erg populair) onderwerp geworden van Westerse wetenschappelijke en medische onderzoeken, en studies over de mogelijke farmacologische toepassingen zijn nog steeds in gang, maar toch denken sommige landen al aan een verbod, zonder zelfs de voordelen (en nadelen, we willen niet bevooroordeeld zijn) in ogenschouw te nemen.

Daarom is de internationale wettelijke status van Kratom onzeker, ondanks de overduidelijke voordelen boven (dure!) voorgeschreven medicijnen met ernstige bijwerkingen. Het gebruik van Kratom is al millennia oud en is het duidelijk dat de gebruikers, verkopers en onderzoekers van Kratom nauwkeurige informatie moeten verspreiden om de werkelijke waarde van dit natuurlijke middel te verhelderen, voordat een paar ongeschoolde domkoppen die geen idee hebben van Kratom een crimineel imago eraan geven en gebruikers hun natuurlijke vervanging van opiaten afnemen; uit wat we tot nu toe gelezen hebben, blijken geen significante negatieve effecten, maar studies naar het langetermijneffect zijn nog bezig. Kratom heeft helaas geen geromantiseerde geschiedenis zoals cannabis, opium of LSD, maar het wordt in verband gebracht met het traditioneel gebruik als stimulerend middel voor boeren en arbeiders die het gebruikten om hun dagelijkse harde arbeid en magere bestaan aan te kunnen. Maar laten we teruggaan in de tijd en de geschiedenis van Kratom bekijken…

In de Westerse literatuur werd Kratom (naar verluidt) voor het eerst beschreven in het begin van de 19e eeuw door Pieter Willem Korthals, een botanicus die voor de Oost-Indische Compagnie werkte. Een andere bron heeft het over Low, die in 1836 de plant beschreef. Hij schreef dat de boeren en stadsarbeiders in Maleisië het gebruikten als substituut wanneer opium niet beschikbaar of niet betaalbaar was. Opium werd volop verhandeld in Zuidoost-Azië en dit spekte de staatskas (dit zorgde ervoor dat het lot van Kratom in Thailand in de volgende eeuw was bezegeld). E.M. Holmes verwees ook naar het gebruik van Kratom als opiumsubstituut toen hij het in 1895 als Mitragyna speciosa identificeerde. Twee jaar later schreef H. Ridley dat Kratom gebruikt werd om mensen van de opium (en zijn extracten) te laten afkicken.

L. Wray beschreef in 1907 de lokale methoden van het gebruik van Kratom, zoals het drinken ervan in de vorm van een brouwsel, roken en kauwen. Hopend op een medicinaal gebruik zond hij monsters van zowel Mitragyna speciosa en de aanverwante stof Mitragyna parvifolia naar de Universiteit van Edinburgh, waar Hooper de mitragynine alkaloïde uit Mitragyna speciosa isoleerde zonder het een naam te geven. Dit werd in 1921 rechtgezet toen Fray de procedure herhaalde en de alkaloïde zijn naam gaf – mitragynine. Hij isoleerde ook mitraversine uit de bladeren van Mitragyna parvofolia. In 1930 bestudeerde I.H. Burkill het gebruik van Kratom als psychoactieve stof en beschreef ook het traditionele gebruik ervan als medicijn en vermeldde dat het gebruikt werd als middel tegen diarree en koorts en als wondpap en zalf (dit werd in een Thaise studie uit 1975 door dr. Sangun Suwanlert bevestigd). In 1940 werden nog eens drie alkaloïden geïdentificeerd en het onderzoek werd voortgezet. Op 3 augustus 1943 nam de regering van Thailand de Kratomwet 2486 aan, die het bezit en de verkoop van Kratom illegaal maakte en zelfs het omhakken van bomen behelsde om zo de wet te handhaven. Dit was natuurlijke een losse flodder, want de plant komt van nature voor in Thailand het uitroeien van een bepaalde plant zou effect hebben op het hele omliggende milieu en schade toebrengen aan de regionale biodiversiteit. Laat je niet voor de gek houden door onkundige verslagen die beweren dat het verboden werd vanwege de gezondheidsproblemen die Kratom veroorzaakte; de ware achtergrond is dat Kratom door opiumschuivers gebruikt werd als substituut, en dit verlaagde weer de belastinginkomsten van de Thaise overheid die profiteerde van de handel in opium. Het was een financiële beslissing zonder enige wetenschappelijke onderbouwing. Hoe absurd, het werd in dezelfde groep geclassificeerd als cocaïne en heroïne!

Op 28 januari 1993 verklaarde het Ministerie van Gezondheid in Myanmar (voorheen Birma) dat Mitragyna speciosa als narcotische drug onder sectie 30 (b) van de Wet op Narcotische Drugs en Psychotropische Middelen kwam te vallen. We konden helaas de reden voor het verbod niet vinden, maar we denken dat het weer een onzinnige actie was gemotiveerd door financiële belangen – voorgeschreven en legale drugs leveren de overheid uiteraard meer geld op dan de goedkope en alom beschikbare (en alom gebruikte) natuurlijke medicijnen. Aan de andere kant weten we niets over de rol van Kratom in de Birmese cultuur; dus wie zijn wij om hun beslissing te veroordelen? In 1994 vermeldde een studie die gepubliceerd werd door het Ministerie van Gezondheid dat veel mensen het gebruikt hadden om van de voorgeschreven opiaten, morfine of heroïne af te komen (hoewel ze na het afkicken wel doorgingen met Kratom te gebruiken).

De Thai Narcotics Control Board gaf aan dat in 2001 de één na meest gebruikte illegale drug in het land nog steeds Kratom was, vooral door de werkende klasse in de stedelijke en voorstedelijke gebieden. Er werd geschat dat 2 miljoen mensen nog steeds Kratom gebruikten en dat de politie in hetzelfde jaar 1270 kilo onderschepte; een helder bewijs dat het verbod tegen de houding van de mensen inging en dat de markt nu ondergronds was, en dat verhoogde de prijs en verlaagde de kwaliteit van het beschikbare product en zo werd de markt opengesteld voor ‘valse Kratom’. De vervalsing is gemaakt van Mitragyna javanica en bevat de alkaloïde Mitrajavine, een chemische stof die nog farmacologisch getest moet worden.

In 2003 werd in Maleisië Mitragynine illegaal verklaard en in augustus 2004 werd het verbod uitgebreid tot de bladeren van Mitragynine speciosa. In datzelfde jaar organiseerden de autoriteiten een vierdaagse operatie die gericht was op de Kratommarkt in de staten Terengganu, Pahang en Kelantan. Dit resulteerde in 15 arrestaties en de inbeslagname van 245 kilo Mitragyna speciosa-bladeren en meer dan 800 liter geprepareerde Kratomthee (lokaal bekend als ‘air kratom’ – kratomwater). Andere operaties zouden nog bezig zijn. In 2005 beschreef een Maleisisch dagblad ongebruikelijke methoden om Kratom te gebruiken. Een daarvan was ‘een niet erg smakelijk klinkend proces waarbij het (Kratom) vermengd wordt met gedroogde koeienmest en tabak en dan gerookt wordt in een soort van blunt’. Begin maart 2006 vaardigde de procureur-generaal instructies om het verbod uit te breiden en de consumptie van Kratom tevens tot een criminele daad te maken. In het jaar daarop werd Kratom opnieuw geclassificeerd en verplaatst van de lijst ‘giftige stoffen’ naar de lijst ‘gevaarlijke drugs’, en hierdoor werd het nog illegaler dan het al was.

Australië is een ander land dat onlangs Kratom heeft verboden. Tijdens de bijeenkomsten van de National Drugs and Poisons Schedule Committee in februari 2003 werd voorgesteld om Mitragyna speciosa toe te voegen aan de Schedule 9 van de Standard for the Uniform Scheduling of Drugs and Poisons, en in oktober 2003 en februari 2004 ging het comité akkoord. Stemmen uit het publiek die wezen op de veiligheid, onschadelijkheid en de medicinale en therapeutische waarde werden niet gehoord. Op 1 januari 2005 trad de wet in werking.

En vandaag?

Bijna altijd wanneer Kratom in de media genoemd wordt, wordt het beschreven als een onveilige en uiterst verslavende stof zonder enige medicinale waarde (ondanks dat bekend is dat het al eeuwen lang bij verschillende aandoeningen wordt toegepast), en wordt het in verband gebracht met andere stoffen waar het absoluut niets mee te maken heeft. Het is nog steeds relatief nieuw in de Westerse wereld en dit lijkt bij te dragen aan enkele algemene misvattingen en vooroordelen. Als je de natuurlijke kruiden vergelijkt met opiaten, zoals sommige journalisten doen, of over het misbruik en het verslavingsgevaar praat, stigmatiseer je de gebruikers en maak je criminelen van mensen die aan pijn lijden en die geen dure voorgeschreven opiaten met ernstige bijwerkingen willen gebruiken.

Een recent verslag van het Transnationale Instituut en de Thai Narcotic control Board concludeert, dat Kratom deel uitmaakt van de zuidelijke Thaise cultuur en dat de criminalisering van Kratom niet alleen onnodig is, maar ook contraproductief gezien het eeuwenlange, probleemloze gebruik. Kratom is nog steeds een van Thailands meest gebruikte illegale drugs.


Sinds 2013 is Kratom illegaal in de volgende landen: Denemarken, Maleisië, Letland, Litouwen, Polen, Zweden en Nieuw-Zeeland.

Voetnoot: In 2012 zijn in de VS meer dan 20.000 mensen gestorven aan het gebruik van door de FDA goedgekeurde voorgeschreven pijnstillers.

* Houd ons alsjeblieft op de hoogte – als jouw land Kratom verbiedt, neem dan contact met ons op via onze contactpagina – bedankt!

 

Zamnesia

Beste van Kratom