Waarom de oorlog tegen drugs een oorlog tegen de armen is

Gepubliceerd op:
Categorie: Blog

Waarom de oorlog tegen drugs een oorlog tegen de armen is

Je zou denken dat drugsbeleid voor iedereen hetzelfde is, toch? Het blijkt dat dit niet het geval is.

Of je nu rijk bent of arm, een etnische minderheid bent of werkeloos, het zou niet echt uit moeten maken, toch? Ongeacht of drugswetten nu zinvol zijn of niet, zou de uitvoering van de wet gebaseerd moeten zijn op het gelijkheidsprincipe. Wetten zijn wetten en iedereen zou hetzelfde moeten worden behandeld.

Nu lijkt het zo te zijn, dat de politie in het Verenigd Koninkrijk nog nooit gehoord heeft van een onpartijdige rechtvaardigheid. Volgens een, niet gepubliceerd, rapport van de liefdadigheidsinstelling inzake drugsbeleid, Release, is het veel waarschijnlijker dat de politie personen, behorend tot een lagere sociaal demografie, aanhoudt, fouilleert en arresteert, dan personen uit een hogere.

In het verslag werd ontdekt dat het 3 keer waarschijnlijker is dat diegenen, die behoren tot de hoogste sociaal economische, demografische groep, zoals doktoren en advocaten, ervan af komen met een waarschuwing voor een drugsovertreding; en van de 200.000 mensen die in Londen werden aangehouden en gefouilleerd voor drugsbezit, behoorde maar liefst 93% tot een lage sociaal-economische groep. En denk maar niet dat er een groter drugsprobleem is in lagere sociaal-economische groepen. Rijke, welgestelde en hoog opgeleide mensen gebruiken net zo vaak drugs als personen uit lagere sociaal-economische groepen; ze worden alleen minder vaak lastig gevallen.

En dikke middelvinger naar de armen

Volgens inspecteur Glynn, vice-president van de National Black Police Association: "Als je kijkt naar de demografie van agenten, zeker die in het midden en hogere kader, die de beslissingen mogen nemen, zullen de meesten zichzelf in de middenklasse indelen. Er is een element waar ze neerkijken op sommige mensen. Het is een soort van institutioneel klassisme."

Er is ook het aspect dat het veel gemakkelijker is om achter mensen uit een lagere klasse aan te gaan. De politie hanteert tegenwoordig quota's en er is een drijfveer om de cijfers gewoon te verzinnen. Wat is de eenvoudigste manier om aan je quota drugsdelicten te voldoen? Gewoon achter de lagere klassen aangaan. Hiermee wordt een politiemacht gecreëerd die goed lijkt op papier: "Hard tegen de misdaad". En het heeft alle schijn dat deze taak goed wordt uitgevoerd. Maar uiteindelijk vallen ze mensen lastig om maar aan de cijfers te komen en politiebronnen worden niet gebruikt waar het er echt toe doet, namelijk het bestrijden van serieuze misdaad. Ze gaan voor de punten in plaats van betekenisvolle resultaten.

Een probleem hiermee is dat een strafbaar feit extreem schadelijk kan zijn voor iemand met een lagere sociaal-economische achtergrond. Zelfs een drugsaanklacht kan zowat alle hoop op het vinden van een degelijke baan laten verdwijnen, waardoor een cyclus van tegenslag in stand wordt gehouden. En wanneer je overweegt dat de meeste van deze aanklachten voor lichte overtredingen zijn, zoals het bezit van een paar gram wiet, wordt toch wel heel erg duidelijk dat er iets fundamenteel mis is met het systeem.

Aandrijven van de industrie

Helaas zien we dit patroon niet alleen in het Verenigd Koninkrijk. Het is in feite een vrij universeel plaatje van onrecht en klassenstrijd. Met name in de VS, drijft dezelfde raciale en sociaal-economische divisie veel van wat een gevangenis-industrieel complex geworden is. Het opsluiten van mensen is big business en iemand moet al die lege bedden vullen. De weerlozen oppakken is natuurlijk het gemakkelijkst om te doen; hetzelfde gedrag waar ook de pestkop op school zich schuldig aan maakt.