Verhalen Van De Cannabisclub Deel 3: Goede Wiet, Domme Pech En Onconventionele Acties


Laatst bewerkt :
Gepubliceerd op:
Categorieën : BlogCannabisclub Verhalen

Cannabisverhalen


In een nieuwe aflevering van Verhalen Van De Cannabis Club volgen we de onfortuinlijke lotgevallen die zich ontwikkelen tot dolkomische pikzwarte humor. Het vervolg van de verhalen van Top Shelf Grower.

MIJN REIS NAAR DE GOUDKUST

Ik zit dit bericht als een razende te tikken in een rookwolk van topkwaliteit wiet in mijn levensgevaarlijke flatje ergens aan de Goudkust van Catalonië. Dat is beslist geen Spanje omdat de inwoners dat met grote nadruk bestempelen als Catalaans. Dat lijken ze met name te doen als een Ier vol goede bedoelingen daarnaar informeert.

Goudkust Catalonië

Deze zondagmiddag, zonder internetverbinding en met af en toe stroomstoringen die plaatsvinden in mijn keuken en woonkamer, zijn gewoon een ander ongemakkelijk scenario waar ik mee om moet gaan. Ik heb in ieder geval wel een paar vette supervette toppen om een beetje opgewekt te blijven.

Mijn huidige staat voldoet niet geheel aan de verwachting van het beeld van "Boten & Lekkere Wijven" dat ik had van hoe mijn uitstapje naar het noorden zou verlopen. Nu begrijp ik dat stomme zinnetje; "Goede Tijden - Slechte Tijden" pas goed.

Bijna drie weken geleden wierp ik mijn laatste blik op de bergen van de Sierra Nevada en nam afscheid van de Tabernaswoestijn. Na een negen uur durende tergend langzame treinreis en een paar keer hectisch overstappen. Het lijkt er wel op dat de vloeren van ieder perron in Spanje ontworpen zijn om de schokbestendigheid van rolkoffers tot het uiterste te testen.

Gaten, gleuven en een en een verschrikkelijk geratel in tegenstelling tot de doorgaans vlakke rolkoffer-vriendelijke oppervlakten. Dat is natuurlijk een flink voordeel als je tijdens een ijzige winter uitglijden en reisjes wilt dwarsbomen. Maar kom op zeg, dit is Spanje! Ehm, voor het merendeel dan.

Sleurend met twee van die zware koffers die samen 40 kilo wegen, een rugzak en een tas met mijn laptop gaf problemen. Daar komt nog bij dat de paar woordjes Spaans die ik opgepikt had net zo bruikbaar waren als het Swahili toen ik Catalonië eenmaal bereikt had.

Ik strompelde mijn hotelkamer voor die nacht zwetend en helemaal opgefokt binnen, en ging op zoek naar de spliff met Strawberry Kush-hasj die ik onderweg in de trein al gedraaid had. Een paar minuten later stak ik die op en viel op de bank in slaap met al met mijn kleren nog aan.

KLEINE ONGEMAKKEN

De volgende ochtend stuurde mijn Catalaanse makelaar met een berichtje om me te laten weten dat er "een klein probleempje" was met de accommodatie die ik reeds vooruit had betaald. Het kwam er kort gezegd op neer dat het wegens onduidelijke redenen niet langer beschikbaar was, en dat ik tijdelijk ergens in het volgende stadje langs de kust zou verblijven.

Een ongeluk komt nooit alleen. Toen ik bij het hotel uit wilde checken vertelde het baliepersoneel me dat mijn prepaid 20GB wifi internetapparaat de vorig dag niet was afgeleverd. Om precies te zijn kwam het er op neer dat ze, omdat ik de enige gast in het hotel was, eerder waren dichtgegaan met als gevolg dat de koerier voor een dichte deur stond. Ik was dat levensbelangrijke ding helemaal vergeten.

Een internetverbinding is tegenwoordig net zo belangrijk als stromend water en elektriciteit. Zonder dat kwam ik nergens. Toen kreeg ik weer een berichtje van mijn makelaar die me vertelde dat hij niet in staat was mij eerder op te pikken dan later die middag. 

Mijn stressniveau schoot omhoog. Mijn bloed begon te koken. Al mijn zorgvuldige planning voor een strakke verhuizing naar het noorden vielen in het water. Mijn God, ik had op dat moment echt een joint nodig.

Cannabis roken op het strand

Ik liep dus het strand op een rookte nog een spliff vol met hasj en overdacht mijn mogelijkheden. Wat zou Richard Branson in deze situatie doen, schoot het door mijn hoofd. Waarschijnlijk zou hij die hele hotelketen opkopen en die receptie-slakken ontslaan. Oh, wacht dat is een stuk van Howard Hughes. Branson is een gelikte zakenman. Hij zou waarschijnlijk aankomen in een heteluchtballon voorzien van de nieuwste 5G satelliet-internetverbinding en landen op het gazon van een privé landhuis.

VIJANDELIJK GEBIED

Veel later op die avond, na de meest stressvolle onderhandelingen sinds Henry Kissinger bij de communistische Chinezen aanschoof, kwam ik eindelijk aan in mijn tijdelijke optrekje met de draagbare wifi unit in mijn handen. De makelaar was allergisch voor mijn hebbedingetjes en sloeg hals over kop op de vlucht.

Ik bleek aan de verkeerde kant van het spoor te verblijven. Veel te dicht bij de treinen in feite. Het donderend geraas van de "Renfe" die elk half uur van en naar Barcelona gaat, deed het hele gebouw schudden. Het was het beste wat mijn makelaar "Manuel" me op zo'n korte termijn kon aanbieden en het was echt net Fawlty Towers. Ik zei tegen mezelf "Mariniers kunnen alles" en ik dus ook.

Blijkbaar is de eigenaar van het oorspronkelijke penthouse een racist en wil niet aan buitenlanders verhuren. Hij heeft niet speciaal de pik op Ieren maar heeft een universeel vooroordeel over alle buitenlanders, inclusief Spanjaarden. Ik hoop dat hij de gore moed kan opbrengen om niet van zijn principes af te stappen mocht hij ooit in situatie komen dat hij een bloedtransfusie of orgaantransplantatie nodig heeft.

Mezelf installeren in mijn armzalige hok was een hachelijke onderneming. Net toen ik op de puike bank in de woonkamer wilde neerploffen zette ik de TV aan. ZZZZttt! Ik werd geëlektrocuteerd, niet erg hoor, maar het prikte als de neten. Plotsklaps kwam er rook uit de achterkant uit die ouwe TV.

Nadat ik de stekker uit de contactdoos had gejankt en de vlammen met een theedoek had gedoofd werd het me allemaal teveel. Ik nam drie niet zo heel goed gedraaide spliffs, ondanks het brandende gevoel wat door mijn zenuwen gierde in mijn linkerhand, gewoon om een beetje kalm te worden.

Vervolgens kreeg ik een sterke drang naar fastfood. Lekkere vette calorieën van de Burger King was precies wat ik nodig had. Het was al meer dan een jaar geleden dat ik zo'n vette glibberige Whopper in mijn strot had gedouwd. Lekker voedzaam dus. Maar absoluut zalig. Voor een stadse gozer in het buitenland die zijn draai nog moet vinden was dat het ideale comfort food aan het einde van een slopende dag. Maar het was wel een van de beste burgers die ik ooit geproefd heb.

LOKALE CANNABIS CLUB BUREAUCRATIE

Voor ik het maffe idee in mijn kop haalde dat ik de wereld zou kunnen veranderen met behulp van de enige twee talenten die ik van onze Lieve Heer heb meegekregen, het schrijven over en het kweken van wiet. Was ik ook een echte hardcore kapitalist die uitsluitend in "winnen" was geïnteresseerd. Hoewel ik meestal verloor, zelfs wanneer ik dacht dat ik aan het winnen was. Plak geen etiketje op me. Ik ben niet zomaar een "ist" en ik hang de geen-"isme" filosofie aan.

Hoewel, ik heb een paar overdraagbare vaardigheden opgedaan op het gebied van omkoping en bedrog. Ik had geen idee dat ik mijn ouwe trukendoos moest openen om me in een lidmaatschap te praten van een cannabisclub ergens in Catalonië. In dit geval heiligt het doel de middelen dus ik heb nergens spijt van. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat eenvoudige steekpenningen de meest ingewikkelde problemen kunnen oplossen.

Cannabis Club Catalonia

Mijn stash hasj-munten begon te slinken dus ik moest dringend een bezoekje brengen aan de plaatselijke cannabisclub om er een voorraadje marihuana van de bovenste plank in te slaan. Dat is uiteindelijk waar het tijdens mijn escapades om draait en hopelijk ook de reden dat jullie dit lezen. Dat gezegd hebbende, ik begrijp dat mijn blunders en andere ellende veel mensen vermaken. Ik zou ook in een deuk liggen als dit soort situaties mij niet altijd zou overkomen.

Hoe dan ook, ik ben me wel degelijk bewust van het feit dat je, om van een plaatselijke cannabisclub lid te kunnen worden je het beste een ID met een foto en een aanbeveling van een vriend kunt meenemen. Maar ik heb een ongeneesbare allergie voor bureaucratie dus ik doe dingen het liefst op mijn eigen manier.

Het is ontzettend onhandig om overal je paspoort mee naartoe te slepen. Ik bewaar de mijne zoals veel mensen gewoon voor de veiligheid in een la, en heb het alleen bij me op vliegvelden. Daar komt nog bij dat ik pas in de stad ben dus ik heb geen tijd om een oprechte vriendschap te sluiten met een nieuwe vriend die het papierwerk voor de aanbeveling voor me kan invullen. Ja (diepe zucht), de cannabisclubs hier hebben een obsessie voor pietluttige formulieren en documenten. Ik laat me niet snel uit het veld slaan en ben vindingrijk genoeg.

ONCONVENTIONELE METHODEN: INFILTRATIE-VOORBEREIDINGEN

Mijn methode om lid te worden van een cannabisclub is nogal onorthodox. Maar ik geef je op een briefje dat het de beste manier om binnen vijf minuten lid te worden van een cannabisclub. Ik probeer andere mensen niet aan te zetten om mijn methodes na te apen, maar ik wil dit graag aan het nageslacht doorgeven. Ik kom straks nog terug op mijn gelikte manier om direct lid te kunnen worden. Laten we met de infitratie voorbereidingen beginnen.

Om te beginnen draaide ik een combinatie-joint van de laatste top van mijn Strawberry Kush en mijn voorlaatste hasj-munt. Vervolgens pakte ik mijn laatste hasj-munt goed in en stopte die in mijn zak. Als laatste ging ik nog even langs de flappentap voordat ik op weg ging naar de meest dichtstbijzijnde cannabisclub.

De meest nabije club is een paar winkels van de gewone krantenkiosken verwijderd dus ik kwam er niet zo maar toevallig terecht. Het zag er behoorlijk gewoontjes uit; gewoon een simpele glazen winkelpui met de naam van de club boven de deur in duidelijke zwarte letters. Geen reusachtige wietbladeren of zoiets om de aandacht te trekken, anders dan de walm van cannabis die naar buiten kwam elke keer dat de deur openging.

HOE IK BINNEN 5 MINUTEN LID VAN EEN CANNABISCLUB WERD: DE HANDELSGEEST VAN EEN STONER

Ik stak mijn joint buiten aan, een paar stappen van de deur zodat ik nonchalant kon toezien hoe andere leden binnenkwamen, ze belden met de intercom aan, en probeerde onopvallend een geschikte kandidaat te vinden die mijn nieuwe beste vriend zou kunnen worden. De geur van mijn joint trok de aandacht van twee gozers die op het punt stonden om naar binnen te gaan. We kletsten wat en ik gaf mijn joint door voor een paar hijsen. Bingo! Twee splinternieuwe beste vrienden.

Een paar tellen later waren de drie amigo's binnen. Nogmaals, die tent zag eruit als een gewoon café. Maar dan zonder comfortabele sofa en reusachtig flatscreen TV voor gamers. Een groepje gasten van ongeveer een jaar of twintig speelden een soort Playstation voetbaltoernooi, dus de blowbar achterin de zaak was niet erg druk bezet.

Mijn nieuwe gabbers spraken een paar woordjes Engels en stelden me voor aan de bud-tender en de gasten die aan het gamen waren. Het was een leuk gezelschap maar wel een stel doetjes, en ik wilde eigelijk aleen maar snel mijn stash op peil brengen en naar het strand gaan om aan een verhaal te werken, liggend in een duinpan, dat is altijd mijn grote droom geweest.

De bud-tender was ook begin twintig en zag er niet erg autoritair uit dus die was wel OK. Toen hij me naar mijn ID wilde vragen en wat formulieren aan het opscharrelen was voor mijn nieuwe gabbers om de puntjes op de i te zetten enzovoort; greep ik mijn kans om ze met mijn laatste hasj-munt te verbazen.

Hasj munten

Zijn mond viel open van verbazing. Hij had slechts één keer op het internet blonde hasj gezien en was diep onder de indruk. Ik stelde voor dat hij een spliff zou draaien om het eens te proberen. Toen bezegelde ik de deal door voor hem een stuk van ongeveer 0,5gr af te breken en het aan hem te geven. Dat had een verbluffend resultaat. Hij week meteen van alle standaardprocedures af, voorzag me van een lidmaatschapskaart en een vette stash Amnesia Haze, en dat allemaal binnen 5 minuten.

WEER OP WEG

Afgelopen vrijdag en zaterdag regende het, wel iets meer dan een voorjaarsbuitje. Het deed me echt denken aan die zware aanhoudende regens in Ierland. Alweer gelazer. Ik zat vrijdagavond laat wat te schrijven toen me een vreemd kletterend geluid opviel terwijl ik van de woonkamer naar de keuken liep om een bakkie koffie te maken. Toen ik terugkwam, hoorde ik het weer. Dit was vreemd.

Toen merkte ik dat mijn voeten nat werden. Ik keek naar beneden en de hele woonkamer stond blank, er stonden overal plassen water. Als een dolle stier pakte ik de mop en plunderde de handdoeken en het beddengoed van de vorige huurder uit de kast in de slaapkamer om het water zoveel mogelijk op te dweilen.

Lekkage

De muren van de woonkamer voelden vochtig aan en op de een of andere manier sijpelde de regen naar binnen en liep op de vloer. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik afgelopen weekend geen oog heb dichtgedaan. Midden in de nacht de vloer dweilen en die huiskamerwaterval met handdoeken opdrogen is een slopende klus.

Zondagmorgen scheen het zonnetje weer. Vroeg in de middag waren mijn doorweekte papieren weer een beetje opgedroogd. Jammer genoeg heeft de waterschade de stroomvoorziening geruïneerd en de stoppen in de meterkast sloegen regelmatig door. Ook de 20GB data die ik gekregen had bleek ruim onvoldoende te zijn, en was zonder waarschuwing of keuze voor uitbreiding opgebruikt. Klantenservice en Manuel jullie krijgen maandagochtend als eerste de wind van voren.

Gelukkig heb ik ook nog een beetje goed nieuws voor jullie. God weet dat ik er meer van nodig heb, maar soms moet je het doen met wat je hebt. De Catalaanse marihuana die ik tot dusver heb getest is van topkwaliteit, en er zijn letterlijk tientallen cannabisclubs aan de Goudkust. Ik ben van plan ze stuk voor stuk te bezoeken en jullie er alles over te vertellen.

Zoals de Navy Seals zeggen "de enige makkelijke dag was gisteren". Morgen trek ik weer verder. Ik heb eindelijk een veilig, bewoonbaar onderkomen gevonden. Mijn ontdekkingsreis van de Catalaanse cannabiscultuur is pas begonnen.

 

         
  Top Shelf Grower  

Geschreven door: Top Shelf Grower
Oudgediende cannabis kweker, afkomstig uit Dublin, Ierland gaat tegenwoordig helemaal los in het zuiden van Spanje. 100% toegewijd aan Top Shelf verslaggeving, tot hij gevangen genomen, of gedood wordt.

 
 
      Ontdek onze schrijvers  

Gerelateerde Producten