Product successfully added to your shopping cart.
Check out

Wat is amanita muscaria?

Amanita Muscaria een paddenstoelensoort die bijna overal in het noordelijk halfrond groeit. De vruchtlichamen hebben een opvallend uiterlijk, felrode of gele hoeden met witte stippen (als het regent spoelen deze stippen trouwens van de hoed af), en het netwerk van schimmeldraden, het mycelium, vormt een symbiose met bomen. De Amanita Muscaria groeit in de buurt van berken, dennen en sparren, in Noord- en Zuid-Amerika, geheel Europa, het noorden van Azië en het westen van Alaska.  Volgens de meeste mycologiebronnen is de Amanita Muscaria een giftige paddenstoel die zelden gebruikt wordt als psychedelische drug. De uitwerking van deze paddenstoelen is niet te voorspellen, net als bij magic mushrooms, kan enorm uiteenlopen en veroorzaakt een onberekenbare high (of helemaal niet: er zijn gevallen bekend waarin de paddenstoelen geen enkel effect hadden). In veel traditionele culturen werd/wordt gebruik gemaakt van deze (zeer ondergewaardeerde) paddenstoel, die de psychoactieve bestanddelen muscimol (ook bekend onder de naam muscamol) en iboteenzuur bevat. Vroegere culturen hadden oog voor de psychedelische effecten van deze stoffen, terwijl men deze tegenwoordig vooral beschouwt als vliegenwerende stoffen, vandaar de naam ‘Vliegenzwam’.

Botanische informatie

De Amanita Muscaria lijkt zich aan te kunnen passen aan planten van verschillende families. Deze Amanita wordt het vaakst aangetroffen bij geïmporteerde bomen, waar hij tevens moeiteloos mee in contact kan worden gebracht. Hij wordt over het algemeen geassocieerd met verschillende soorten coniferen en berken, maar men heeft hem ook aangetroffen in Australië, waar hij in symbiose leefde met eucalyptussen, in bossen met enkel lindebomen en in gemengde bossen met andere bomen.

Uiterlijk

De Amanita Muscaria heeft een felrode tot bloedrode hoed (5-30 cm diameter); in het jongste stadium is de paddenstoel volledig bedekt met een wit waas. Uit dit waas vormen zich naarmate de paddenstoel ouder wordt de typerende witte (soms gelige) wratten – na meerdere regenbuien of één stevige regenbui kunnen deze volledig worden weggespoeld.

De kleur van de hoed kan in hoge mate verkleuren onder invloed van direct zonlicht, na een hevige regenbui of naarmate het vruchtlichaam ouder wordt. Amanita Muscarias groeien vaak in concentrische cirkels, maar kunnen ook individueel voorkomen.

Chemie

De Amanita Muscaria bevat iboteenzuur (alpha-amino 3-hydroxy-5-isoxazool azijnzuur), muscamol (3-hydroxy-5-aminomethyl-isoxazool) en wellicht ook muscazone. Muscamol lijkt hiervan het belangrijkste actieve bestanddeel te zijn. Een deel van het iboteenzuur decarboxyleert naar muscamol na inname en dit veroorzaakt de bedwelming.

Effecten

Een ‘trip’ op Amanita Muscaria is totaal anders dan een trip op mescaline, LSD of psilocybine. Kenmerkende effecten zijn onder andere: een vervormd en/of veranderd gehoor en smaak, verandering in visuele en sensorische perceptie, volledige geestesrust en pure euforie. Bekende bijwerkingen zijn: een overmatige speekselproductie, ataxie en een lichtelijk verhoogde transpiratie.

Amanita Muscaria veroorzaakt net als magic mushrooms een onberekenbare high, die overweldigend kan zijn, en zou alleen moeten worden ingenomen door ervaren gebruikers.

Medisch gebruik

Sjamanen gebruikten de heilige Amanitas traditioneel voor zowel spirituele als lichamelijke genezing; in Kamtsjatka wordt hij in kleine hoeveelheden ingenomen als middel tegen een droge keel. In de Westerse geneeskunde is het bekendste effect van deze paddenstoel dat hij een grote potentie heeft als analgeticum.

Soorten

Op de commerciële markt zijn er van Amanita Muscaria gemaakte extracten verkrijgbaar – deze doseringen zijn tien keer sterker dan een gebruikelijke dosis gedroogde Amanitas. Door de fijne consistentie van de extracten is het veel gemakkelijker om een specifieke dosis af te meten, zodat je niet langs experimentele weg hoeft uit te zoeken hoeveel hoeden van de gedroogde paddenstoelen je moet consumeren.

Gebruik

De gedroogde paddenstoelen worden meestal simpelweg opgegeten, maar ze kunnen ook gerookt worden. De effecten treden sneller in wanneer je ze rookt, maar duren dan minder lang en zijn over het algemeen ook minder intens.

Een andere methode is om water te verwarmen tot bijna aan het kookpunt (ongeveer 88?C, het mag niet koken) en dan het paddenstoelenextract toe te voegen. Laat dit mengsel 30-60 minuten warm worden, roer het vervolgens goed en drink het op.

Men zegt dat de paddenstoelen geen verkeerde smaak hebben, hoewel sommigen de smaak juist ondraaglijk vinden en de dosis innemen met behulp van gel-caps.

Om het gewenste effect te verkrijgen is het heel belangrijk dat je de paddenstoelen droogt. Door dit proces wordt niet alleen de sterkte 5 tot 6 keer zo groot door de omzetting van iboteenzuur in muscimol, het vermindert ook de nare bijwerkingen.

Dosering

Als je voor het eerst Amanita gebruikt, is 5 g of minder een geschikte dosis. Vanaf deze hoeveelheid kun je geleidelijk aan de hoeveelheid verhogen totdat je het gewenste effect hebt bereikt.

Met 5-10 g (of 1-3 hoeden van gemiddelde grootte) krijg je een gemiddeld sterke uitwerking. Met 10-30 g (of 2-6 hoeden van gemiddelde grootte) zul je een sterke uitwerking ervaren.

Ongeveer 30 minuten na inname kun je de eerste effecten voelen, maar dit kan erg variëren van persoon tot persoon.

Iboteenzuur heeft een effect bij een hoeveelheid van 50-100 mg; muscimol is bij 10-15 mg al effectief (beide waarden gelden voor orale inname).

Voor een lijst met verschillende recepten kun je het gratis e-book Amanita Muscaria; Herb of Immortality (PD) downloaden.

Veel mensen in het noorden van Californië zeggen dat de paddenstoelen in hun gebied veel minder sterk zijn dan de exemplaren die in Noord-Europa en Siberië voorkomen.

Waarschuwingen

Het gebruik van Amarita Muscaria wordt afgeraden als je geen enkele ervaring hebt met psychoactieve paddenstoelen, de trip is namelijk uiterst onvoorspelbaar en zelfgemaakte extracten kunnen qua sterkte zeer uiteenlopen.

Het gebruik van Amanita Muscaria vereist een grondige kennis – sommige paddenstoelen lijken op de ‘goede’ paddenstoelen, maar zijn wellicht helemaal niet psychoactief; andere zijn eetbaar en nog weer andere soorten van het Amanitageslacht zijn dodelijk giftig. Zorg er altijd voor dat je 100% zeker ervan bent dat je de juiste Amanita consumeert!

De effecten van Amanita Muscaria variëren enorm van persoon to persoon en zijn afhankelijk van je metabolisme en van hoeveel en hoe snel iboteenzuur wordt omgezet in muscimol.

Veel mensen zeggen dat de effecten van Amanita Muscaria (of Amanita Pantherina) niet aangenaam waren.

Contra-indiactie

Veelgenoemde bijwerkingen zijn: lichtelijk verlies van balans en coördinatie, misselijkheid en slaperigheid.

Kweken

Door de symbiotische relatie van de paddenstoel met zijn gastheer-bomen is het vrijwel onmogelijk om de Amanita Muscaria in een laboratorium te kweken. Maar als je de juiste bomen in je tuin of omgeving hebt, kun je een paar hoeden (verse of gedroogde) nemen met volledig ontwikkelde sporen, die je in kleine stukjes snijdt en met de grond nabij de bomen vermengt. De schimmeldraden groeien vooral in de lente en de zomer; de paddenstoel zelf begint, afhankelijk van de vochtigheid van de grond, in de herfst te groeien.

Bewaren

Gedroogde paddenstoelen kunnen voor langere tijd bewaard worden, maar de sterkte zal na enkele maanden wel afnemen. Bewaar ze op een droge plaats.